Αυτό το τραγούδι ξεκίνησε από μια μάλλον απλή διαπίστωση: όταν οι ηλικιωμένοι ή οι άρρωστοι άνθρωποι νιώθουν μόνοι, δεν βοηθάει ούτε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε ούτε να λέμε «Κάποιος πρέπει να…». Γιατί αυτός ο «κάποιος» είμαστε τις περισσότερες φορές εμείς. Ναι, ακριβώς: εσύ, εγώ και όλοι οι υπόλοιποι που λίγο πριν ισχυρίζονταν ότι δεν έχουν χρόνο.
Το «Χαρίζοντας χρόνο» γράφτηκε για τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους που ζουν μόνοι και που μπορούν να χαρούν κάτι που στην πραγματικότητα δεν κοστίζει τίποτα κι όμως είναι ανεκτίμητο: την ανθρώπινη παρουσία. Μια επίσκεψη, ένα αυτί πρόθυμο να ακούσει, ένας καφές ή μια απλή, καθημερινή κουβέντα μπορούν να φωτίσουν αισθητά μια γκρίζα μέρα. Μερικές φορές δεν χρειάζεται καμία θεαματική προσπάθεια για να σώσουμε τον κόσμο· χρειάζεται απλώς κάποιος να χτυπήσει το κουδούνι και να ρωτήσει: «Λοιπόν, πώς είσαι;»
Το τραγούδι θέλει να μας θυμίσει πόσο σημαντικό είναι να νοιαζόμαστε για τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι. Είναι άνθρωποι που συνέβαλαν στο να χτιστεί η κοινωνία μας, φρόντισαν οικογένειες, εργάστηκαν, βοήθησαν και, πιθανότατα, έζησαν περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαμε να χωρέσουμε σε δέκα podcast. Αξίζουν την προσοχή μας, τον σεβασμό μας και την ανθρώπινη ζεστασιά μας — όχι μόνο μία φορά τον χρόνο, τα Χριστούγεννα, ούτε μόνο όταν κάποιος αναρωτηθεί γιατί δέχονται τόσο σπάνια επισκέψεις.
Και τώρα έρχεται το καλό νέο: κανείς δεν χρειάζεται να είναι υπερήρωας. Η κάπα είναι εντελώς προαιρετική και, μεταξύ μας, στις σκάλες μάλλον δεν είναι και ό,τι πιο πρακτικό. Ο καθένας μπορεί, ανάλογα με τις δυνατότητές του, να προσφέρει κάτι πίσω. Μια εθελοντική επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, λίγα ψώνια, ένας σύντομος περίπατος, λίγη βοήθεια στην καθημερινότητα ή απλώς μια καλή κουβέντα μπορούν ήδη να κάνουν απίστευτα μεγάλη διαφορά. Ακόμα και δέκα λεπτά από τον χρόνο μας είναι καλύτερα από τρεις ώρες καλών προθέσεων.
Γι’ αυτό το «Χαρίζοντας χρόνο» δεν θέλει να κουνήσει το δάχτυλο. Θέλει, με έναν φιλικό, λίγο πειραχτικό και μουσικό τρόπο, να μας θυμίσει κάτι απλό: η αναβολή δεν είναι και ο πιο επιτυχημένος τρόπος να δείχνουμε την αγάπη και το ενδιαφέρον μας για τους άλλους. Όποιος λέει συνεχώς «Κάποια στιγμή πρέπει να το κάνω», μπορεί απλώς να ξεκινήσει σήμερα. Να τηλεφωνήσει. Να περάσει να δει τον άλλον. Να ακούσει. Και όχι, δεν χρειάζεται ούτε τέλειο θέμα για να ξεκινήσει μια συζήτηση ούτε πτυχίο επαγγελματία… πολυλογά. Ένα ειλικρινές «Πώς είσαι;» αρκεί.
Όλοι θα γεράσουμε. Όλοι μπορεί κάποτε να αρρωστήσουμε. Και ίσως κάποια μέρα να χαρούμε κι εμείς όταν κάποιος δεν μας στείλει απλώς ένα μήνυμα που λέει «Να τα πούμε κάποια στιγμή», αλλά σηκώσει πραγματικά το τηλέφωνο και μας καλέσει. Αυτό που δίνουμε σήμερα μπορεί να μη γυρίσει αμέσως πίσω σε εμάς — όμως κάνει τη ζωή πιο ανθρώπινη, πιο ζεστή και σίγουρα λιγότερο μοναχική.
Λοιπόν: τέλος στο «Κάποια στιγμή». Το «κάποια στιγμή» είναι ένα μάλλον κακό ραντεβού. Ξεκίνα σήμερα να χαρίζεις χρόνο. Ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, μια επίσκεψη — μερικές φορές δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο για να γίνει μια μοναχική μέρα μια όμορφη μέρα.
Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι πολυτέλεια, ούτε προσφορά, ούτε κάτι που μπορούμε να αφήσουμε για αργότερα. Είναι ομαδική υπόθεση. Και αυτή η ομάδα χρειάζεται ακόμη πολλές και πολλούς παίκτες.
🎧 Zum Reinhören: https://suno.com/s/mlvjAq4Sd2xZi5dC
Στίχοι τραγουδιού
Μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλά, μόνο ένας άνθρωπος που θα μείνει κοντά.
Ένα απλό «γεια σου», ένα αυτί που ακούει, λίγος χρόνος μόνο – κι ανοίγει μια πόρτα. Κάποιος είναι μόνος, ίσως για πολύ καιρό, και περιμένει κάποιον να ρωτήσει απλά: «Πώς είσαι;» «Θέλεις να μου μιλήσεις;» «Έχω λίγο χρόνο για σένα.»
Μπορούμε κάτι να προσφέρουμε, που δεν κοστίζει, μα αξίζει τόσο πολύ. Λίγη ζεστασιά, λίγη ανθρώπινη παρουσία, μια στιγμή που ενώνει δυο ανθρώπους.
Χάρισε τον χρόνο σου, χάρισε ένα χαμόγελο, χάρισε μια κουβέντα και άκου απλά. Να είσαι εκεί για έναν άνθρωπο, γιατί καμιά φορά αρκεί ένα «εσύ κι εγώ». Χάρισε τον χρόνο σου, κάνε σήμερα την αρχή, έλα μαζί μας – σε χρειαζόμαστε κι εσένα.
Ό,τι δίνουμε σήμερα, κάποτε επιστρέφει, λίγη ανθρωπιά – για σένα και για μένα. Όλοι κάποτε μεγαλώνουμε, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας.
Ίσως μια μέρα οι δρόμοι να γίνουν δύσκολοι, ίσως το σπίτι μας να γίνει σιωπηλό και άδειο. Μα σήμερα μπορούμε κάτι να αλλάξουμε, σήμερα μπορούμε να είμαστε ο ένας για τον άλλον. Μια επίσκεψη, ένας καφές, ένα γέλιο μαζί – κι η μοναξιά μιας μέρας μικραίνει. Μπορούμε κάτι να προσφέρουμε, που δεν κοστίζει, μα αξίζει τόσο πολύ. Λίγη ζεστασιά, λίγη ανθρώπινη παρουσία, μια στιγμή που ενώνει δυο ανθρώπους.
Χάρισε τον χρόνο σου, χάρισε ένα χαμόγελο, χάρισε μια κουβέντα και άκου απλά. Να είσαι εκεί για έναν άνθρωπο, γιατί καμιά φορά αρκεί ένα «εσύ κι εγώ». Χάρισε τον χρόνο σου, κάνε σήμερα την αρχή, έλα μαζί μας – σε χρειαζόμαστε κι εσένα.
Ό,τι δίνουμε σήμερα, κάποτε επιστρέφει, λίγη ανθρωπιά – για σένα και για μένα. Ίσως αύριο να είσαι εσύ εκείνος που περιμένει μια επίσκεψη. Ίσως αύριο να χρειάζεσαι εσύ μια καλή κουβέντα, μια ανθρώπινη φωνή. Γι’ αυτό ας αρχίσουμε σήμερα, όχι κάποτε – αλλά τώρα. Γιατί ο χρόνος είναι ένα δώρο, όταν τον μοιραζόμαστε.
Χάρισε τον χρόνο σου, χάρισε ένα χαμόγελο, χάρισε μια κουβέντα και άκου απλά. Να είσαι εκεί για έναν άνθρωπο, γιατί καμιά φορά αρκεί ένα «εσύ κι εγώ». Χάρισε τον χρόνο σου, έλα, κάνε την αρχή, ο καθένας μπορεί ένα σημάδι να αφήσει. Ό,τι δίνουμε σήμερα, κάποτε επιστρέφει. Ας είμαστε ο ένας για τον άλλον – τώρα και εδώ. Χάρισε χρόνο. Άκου. Να είσαι εκεί. Έλα μαζί μας!
Kommentar verfassen